Układ Słoneczny - Mini Słownik - Informacje na temat wszystkich ciał niebieskich

Mini Słownik :

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

A :

ALBEDO

Wielkość charakteryzująca zdolność odbijania promieniowania przez daną powierzchnię. W astronomii stosuje się albedo Bonda, określone jako stosunek strumienia odbitego we wszystkich kierunkach od powierzchni (np. planety, jej satelity) do całkowitego strumienia docierającego do niej od Słońca. Średnie albedo w świetle widzialnym wynosi: Merkury 0,06, Wenus 0,60, Ziemia 0,39, Mars 0,16, Jowisz 0,70, Saturn 0,75, Uran 0,50, Neptun 0,82, Pluton 0,15, Księżyc 0,07, jądro komety Halleya 0,03. ALDRIN EDWIN EUGENE (ur. w 1930 r.), astronauta amerykański. Uczestniczył w 2 załogowych lotach kosmicznych. 11-15 XII 1966 r. z J. Lovellem był drugim pilotem statku Gemini 12. 16-24 VII 1969 r. był nawigatorem statku Apollo 11 i pilotem lądownika księżycowego LM "Eagle" uczestniczył wraz z N. Armstrongiem i M. Collinsem w pierwszej w historii wyprawie człowieka na Księżyc. Dnia 20 VII 1969 r. wylądował wraz z N. Armstrongiem w lądowniku księżycowym na obszarze Morza Spokoju, a 21 VII 1969 r. jako drugi w historii człowiek (po N. Armstrongu) dokonał wyjścia na powierzchnię Księżyca.

ARMSTRONG NEIL

Ur. w 1930 r. - astronauta amerykański. Uczestniczył w 2 załogowych lotach kosmicznych: 16-17 II 1966 r. z D. Scottem jako dowódca statku kosmicznego Gemini 8 oraz 16-24 VII 1969 r. jako dowódca Apollo 11 uczestniczył wraz z Aldrinem i M. Collinsem w pierwszej w historii wyprawie człowieka na Księżyc. W 20 VII 1969 r. wylądował wraz z E. Aldrinem w lądowniku księżycowym LM "Eagle" na obszarze Morza Spokoju, a 21 VII 1969 r. jako pierwszy w historii człowiek dokonał wyjścia na powierzchnię Księżyca.

ASTROFIZYKA

Najobszerniejszy dział współczesnej astronomii, obejmujący badania budowy, ewolucji, właściwości fizycznych i składu chemicznego ciał niebieskich. Celem astrofizyki jest poznanie budowy i ewolucji zarówno poszczególnych obiektów astronomicznych, jak i Wszechświata jako całości. Obserwacje astrofizyczne polegają na pomiarze natężenia i polaryzacji promieniowania docierającego od obiektów astronomicznych oraz uzyskiwaniu jego widma. Początki astrofizyki przypadają na XIX w., kiedy to do badania światła ciał niebieskich zastosowano pierwsze fotometry i spektroskopy. Ważną rolę odegrało zastosowanie fotografii do badań astrofizycznych. W 1913 r. użyto po raz pierwszy komórki fotoelektrycznej, a w 1940 r. - fotopowielacza. Po II wojnie światowej rozwinęły się badania radioastronomiczne. Zastosowanie sztucznych satelitów Ziemi umożliwiło rozszerzenie badań na wszystkie zakresy widmowe: promieniowania g, rentgenowskie, podczerwone oraz cały zakres promieniowania radiowego. Nastąpił także rozwój metod rejestracji strumieni promieniowania korpuskularnego (w tym również strumieni neutrin) oraz promieniowania grawitacyjnego. W dziedzinie teorii szybki rozwój astrofizyki nastąpił w XX w. W 1907 r. R. Emden sformułował teorię kul, politropowych, którą zastosował do teorii budowy wewnętrznej Gwiazd. W 1913 r. Cz. Białobrzeski wskazał na rolę ciśnienia promieniowania. W 1926 r. A.S. Eddington ogłosił pełną teorię budowy wnętrza gwiazdy. W 1938 r. H.A. Bethe odkrył cykl węglowy jako jedno ze źródeł energii gwiazd. W latach 1950-58 M.S. Schwarzschild oprac. teorię ewolucji gwiazd. W 1962 odkryto kosmiczne źródła promieniowania rentgenowskiego, w 1963 r. kwazary, w 1967 r. pulsary. Odkrycia te doprowadziły do rozwoju badań nad obiektami supergęstymi i relatywistycznymi oraz do lepszego poznania późnych stadiów ewolucji gwiazd pojedynczych i podwójnych. Podjęcie obserwacji w podczerwieni przyczyniło się do znacznego rozszerzenia badań materii gazowo-pyłowej w Galaktyce i poznania procesów towarzyszących tworzeniu się gwiazd. Wykrycie (1965) mikrofalowego promieniowania reliktowego (A.A. Penzias, R.W. Wilson) zapoczątkowało teoretyczne badania nad ewolucją Wszechświata od momentu Wielkiego Wybuchu. Obserwacje promieniowania rentgenowskiego dostarczają informacji o obecnym stanie ewolucji Wszechświata oraz stanie fizycznym gorących obszarów związanych z pulsarami, koronami, wiatrami gwiazdowymi i aktywnymi jądrami galaktyk.

ASTRONOMIA

Jedna z najstarszych nauk przyrodniczych, której przedmiotem badań są ciała niebieskie, ich rozmieszczenie i ruchy w przestrzeni, pochodzenie, budowa oraz ewolucja, a także Wszechświat jako całość. Podstawowym założeniem teoriopoznawczym astronomii jest uniwersalność praw przyrody. Wobec braku możliwości przeprowadzania eksperymentów, o procesach fizycznych zachodzących w obiektach kosmicznych wnioskuje się wyłącznie na podstawie obserwacji. Głównym źródłem informacji o ciałach niebieskich jest wysyłane przez nie promieniowanie elektromagnetyczne, określenie kierunku, z którego ono przybywa, pozwala na zlokalizowanie ciała na sferze niebieskiej w dowolnym układzie współrzędnych astronomicznych, natomiast badanie jego cech fizycznych (analiza rozkładu widmowego, pomiar natężenia, polaryzacji i in.) pozwala wnioskować o fizycznych właściwościach jego źródeł. Źródłami informacji w astronomii są również strumienie cząstek pochodzenia pozaziemskiego (promieniowanie kosmiczne) oraz materia zawarta w meteorytach. W zależności od stosowanych technik badawczych lub typu badanych obiektów rozróżnia się dyscypliny podrzędne, takie jak: astrofizyka (najobszerniejszy dział współczesnej astronomii), mechanika nieba, heliofizyka, radioastronomia, astronomia rentgenowska, astronomia podczerwona i kosmologia.

Mini Słownik - Układ Słoneczny

Mini Słownik :

A :

ALBEDO

ARMSTRONG NEIL

ASTROFIZYKA

ASTRONOMIA

Pozycjonowanie stron

Układ Słoneczny :

Słońce :

Planety :

Ciała Niebieskie i Obiekty :

Menu :

Stats :