Misja kosmiczna NASA, ESA i Włoskiej Agencji Kosmicznej, której celem są badania Saturna i jego księżyca Tytana realizowane przez sondę międzyplanetarną Cassini (wraz z towarzyszącym jej próbnikiem Huygens). Sonda wyniesiona 15 X 1997 r. przez rakietę Titan, w 2004 r. stanie się sztucznym satelitą (orbiterem) Saturna, natomiast próbnik Huygens, po oddzieleniu od sondy, dotrze do powierzchni Tytana. Głównym zadaniem misji jest uzyskanie obrazów planety, jej satelitów i pierścieni w zakresach światła widzialnego, podczerwieni i nadfioletu, zbadanie składu atmosfer Saturna i Tytana, właściwości ich powierzchni i struktury wewnętrznej, pomiary temperatury.
3 prawa dotyczące ruchu Księżyca: I prawo Cassiniego: Księżyc obraca się wokół swojej osi ze stałą prędkością równą średniej prędkości ruchu obiegowego. II prawo Cassiniego: nachylenie równika księżycowego do ekliptyki jest stałe. III prawo Cassiniego: osie obrotu i orbity Księżyca oraz oś ekliptyki leżą w jednej płaszczyźnie.
Największa planetoida. Odkryta w 1801 r. jako pierwsza z planetoid przez G. Piazziego.
Amerykański wahadłowiec w 1986 r., niedługo po starcie, wskutek awarii rakiety nośnej eksplodował, ulegając całkowitemu zniszczeniu (7-osobowa załoga poniosła śmierć). wiatrów oraz badania magnetosfery Saturna i znajdującej się w niej plazmy.
Warstwa atmosfery Słońca (i in. gwiazd do niego podobnych) położona ponad fotosferą, a poniżej korony. Jest widoczna podczas całkowitych zaćmień Słońca jako czerwona, postrzępiona otoczka tarczy słonecznej. Grubość chromosfery wynosi ok. 15 000 km, temperatura chromosfery rośnie od ok. 4500 K u podstawy do 10 000 K w górnych częściach. W chromosferze obserwuje się jasne obszary występujące nad plamami słonecznymi i pochodniami fotosferycznymi - tzw. pochodnie chromosferyczne, są one utworzone z dużej ilości flokuł (jasnych i ciemnych strumieni gazów). Dolna część chromosfery jest podczas całkowitych zaćmień Słońca źródłem tzw. widma błyskowego, złożonego z linii emisyjnych (zw. dawniej warstwą odwracającą). Z chromosfery są wyrzucane (na dziesiątki i setki tysięcy km nad chromosferą) duże, jasne obłoki gazów, które następnie spływają na jej powierzchnię, są to tzw. protuberancje (czyli wyskoki słoneczne). Czas życia protuberancji spokojnych dochodzi do kilku dni, podczas gdy protuberancje wybuchowe trwają kilkanaście minut, czasem kilka godzin. Kształty protuberancji oraz tory, po których przemieszczają się one w obrębie korony słonecznej, wskazują na to, iż istotny wpływ na ich zachowanie się ma pole magnetyczne Słońca. Liczba protuberancji zależy od fazy cyklu aktywności słonecznej. Największa jest w maksimum aktywności, najmniejsza - w minimum, jednak wahania tej liczby są mniejsze niż wahania liczby plam. Protuberancje są najlepiej widoczne na brzegu tarczy słonecznej - obserwuje się je podczas całkowitych zaćmień Słońca, a poza zaćmieniami - za pomocą koronografu. Strumienie gorącej materii, wyrzucane z chromosfery na mniejszą - do 10 000 km - wysokość, stanowią tzw. bryzgi chromosferyczne.
Pierwszy amerykański wahadłowiec (samolot kosmiczny) z serii: Columbia, Challenger, Discovery, Atlantis, Endeavour. Pierwszy w historii statek kosmiczny wielokrotnego użytku, przeznaczony do transportu ładunków na orbitę okołoziemską i z powrotem, a także służący jako laboratorium kosmiczne do prowadzenia przez załogę badań oraz eksperymentów naukowych i technicznych na orbicie. Wprowadzany na orbitę okołoziemską (podobnie jak inne wahadłowce tej serii) przy użyciu silników rakietowych członu orbitalnego oraz odłączalnych rakietowych silników wspomagających. Umożliwia wyniesienie na orbitę okołoziemską ładunków o masie do ok. 29,5 t. Załogę Columbii (i in. wahadłowców tej serii) stanowi 2-7 astronautów (dowódca, pilot, specjaliści wyprawy oraz specjaliści od ładunku użytecznego). Czas trwania lotu kosmicznego wynosi 7 dni (maks. dopuszczalny czas lotu - 30 dni). Inauguracyjny lot Columbii odbył się 12-14 IV 1981. Uczestniczyli w nim astronauci J. Young i R. Crippen.