1 j.a (lub 1 AU, od ang. astronomical unit) zdefiniowana jest jako średnia odległość Ziemi od Słońca. Jej wartość wyrażona w km wynosi 149 600 000 km. Najbliższym sąsiadem Ziemi jest Księżyc obiegający naszą planetę po eliptycznej orbicie w odległości zmieniającej się od 356 410 km do 406 740 km. Jako jego średnią odległość od Ziemi przyjmuje się wartość 384 400 km, co stanowi 0,00257 j.a.. W jednostkach astronomicznych wyraża się na ogół odległości w Układzie Słonecznym oraz w innych układach planetarnych. W nich także podawane są często rozmiary orbit w układach podwójnych gwiazd. Najbliższa Słońca planeta, Merkury, średnio znajduje się w odległości 0,38 j.a. od niego, natomiast Pluton - około 104 razy dalej. Może się jednak zdarzyć, że chwilowo Pluton będzie prawie 160 razy dalej od Słońca niż Merkury. Trzeba bowiem pamiętać, że okołosłoneczne orbity planet nie są okręgami, ale elipsami. Oznacza to, że odległość planety od macierzystej gwiazdy zmienia się podczas jej ruchu obiegowego wokół Słońca. Odległość najmniejsza to peryhelium, największa to aphelium planety. Trudno jest jednoznacznie zdefiniować, gdzie - w jakiej odległości od Słońca - kończy się Układ Słoneczny. Kiedyś jako umowną granicę przyjmowano położenie orbity najdalszej planety - Plutona. Od końca XX w. wiadomo jednak, że Pluton nie jest klasyczną planetą, ale najprawdopodobniej jedną z największych, o ile nie największą, lodową planetoidą z tzw. pasa Kuipera, rozpościerającego się w odległości 30-50 j.a. od Słońca, a podobnych obiektów znaleziono już w tych rejonach około setki. Trudno więc za ich pomocą określać granicę. Ostatnio na ogół przyjmuje się, że Układ Słoneczny jest otoczony bardzo cienką kulistą powłoką materii, tzw. obłokiem Oorta. Jego promień, licząc od Słońca, szacuje się na dziesiątki tysięcy jednostek astronomicznych (około 1 ly) i tę wartość można umownie traktować jako odległość do skraju Układu.