Układ Słoneczny - Mini Słownik - Informacje na temat wszystkich ciał niebieskich

Mini Słownik :

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

M :

MAGELLAN

amerykański próbnik kosmiczny wyniesiony 4 V 1989 r. na pokładzie wahadłowca Atlantis na orbitę okołoziemską i następnie skierowany na trajektorię ku Wenus z zadaniem badania tej planety. W VIII 1990r. próbnik wszedł na eliptyczną orbitę około wenusjańską, z której za pomocą radaru pokładowego prowadził (do X 1994 r.) szczegółowe badania form powierzchniowych na Wenus i sporządził dokładną mapę 98% powierzchni planety.

MARINER

zapoczątkowana w 1962 r. seria amerykańskich próbników kosmicznych używanych do prowadzenia badań planet wewnętrznych. Mariner 2 (wystartował 27 VIII 1962 r. i był pierwszym amerykańskim próbnikiem kosmicznym) 14 XII 1962 r. minął Wenus w odległości ok. 35 tys. km, prowadził pomiary pola magnetycznego planety. Mariner 4 (wystartował w XI 1964 r.) dokonał pierwszego przelotu w niewielkiej odległości od Marsa (14 VII 1965 r. - 8700 km od powierzchni) i przekazał wykonane z bliska zdjęcia planety. Mariner 5 (wystartował w VI 1967 r.) minął 19 X 1967 r. Wenus w odległości ok. 4000 km. Mariner 9 (wystartował w V 1971 r.) stał się 14 XI 1971 r. pierwszym w historii sztucznym satelitą Marsa i przekazał ponad 7000 zdjęć planety i jej satelitów Phobosa i Deimosa, dokonał wstępnego wyszukania miejsc odpowiednich do lądowania wysyłanych w następnych latach próbników Viking, zidentyfikował różne formy powierzchni Marsa, w tym ze śladami erozji wodnej i wietrznej. Mariner 10 (wystartował XI 1973 r.) zbliżył się 5 II 1974 r. do Wenus na odległość 5770 km, wykonał zdjęcia pokrywy chmur, przeprowadził badania pola magnetycznego, następnie, wykorzystując oddziaływanie pola grawitacyjnego planety, został wprowadzony na trajektorię heliocentryczną ku Merkuremu. 29 III 1974 r. jako pierwszy obiekt ziemski zbliżył się do Merkurego na odległość ok. 750 km (następnie 21 IX 1974 r. oraz 16 III 1975 r. dokonał 2 kolejnych przelotów w odległości ok. 48 000 km i 318 km od planety), przekazał ok. 3000 szczegółowych obrazów powierzchni planety, przeprowadził badania jej atmosfery i pola magnetycznego.

MARS PATHFINDER

amerykański próbnik kosmiczny przeznaczony do badań Marsa. Wyniesiony w przestrzeń kosmiczną 4 XII 1996 r. przez rakietę Delta. Wyposażony w samobieżny pojazd Sojourner-Rover, użyty do analizy skał i gruntu marsjańskiego. 4 VII 1997 r. wylądował na powierzchni Marsa i do końca IX 1997 r. prowadził badania planety. Celem technologicznym wyprawy było przetestowanie (na potrzeby przyszłych ekspedycji marsjańskich) nowego, bezpośredniego sposobu lądowania na planecie oraz możliwości przemieszczania się zdalnie sterowanego pojazdu-robota po jego powierzchni. Zadania naukowe misji obejmowały m.in.: przekazanie obrazów miejsca lądowania Mars Pathfindera (łącznie wykonano ok. 17 tys. zdjęć), badania skał i gruntu marsjańskiego (służące określeniu ich składu mineralnego i zawartości poszczególnych pierwiastków chemicznych), obserwacje cząstek pyłowych w atmosferze i na powierzchni Marsa, badania zmian gęstości, ciśnienia i temperatury w atmosferze marsjańskiej, pomiary wiatrów i analizę ich wpływu na erozję powierzchni Marsa.

MECHANIKA NIEBA

dział astronomii zajmujący się oddziaływaniami grawitacyjnymi między ciałami niebieskimi oraz ruchami tych ciał pod wpływem sił grawitacyjnych.

METEOR

świetlny ślad znaczący na niebie drogę meteoroidu, który wpadając do atmosfery ziemskiej, rozżarza się, co daje efekt spadającej gwiazdy. Gdy Ziemia przecina rój meteoroidów liczba obserwowanych meteorów wzrasta do kilkudziesięciu na sekundę.

METEORYTY

części meteoroidów spadające na powierzchnię Ziemi po przejściu przez atmosferę ziemską. Ilość materii spadającej na powierzchnię Ziemi w ciągu doby ocenia się na setki ton, z czego tylko niewielka część ma postać większych brył (meteorytów właściwych), reszta zaś to drobny pył kosmiczny (w postaci delikatnego osadu dostrzegalny np. na śniegach obszarów podbiegunowych wolnych od zanieczyszczeń pochodzenia ziemskiego). Masa największego z dotychczas odszukanych meteorytów (w okolicach Hoba w pd. Afryce) wynosi 60 t. Najsłynniejsze spadki wielkich meteorytów w XX w.: meteoryt Tunguski (30 VI 1908, Syberia), meteoryt Sichotealiński (12 II 1947, Syberia). W Polsce - meteoryt Pułtuski (30 I 1868), meteoryt Łowicki (12 III 1935). Największy meteoryt znaleziony w Polsce (w 1958 r. we wsi Morasko k. Poznania) ma masę 78 kg. Wielkie meteoryty zderzając się z powierzchnią Ziemi powodują powstanie zagłębień zw. kraterami meteorytycznymi, np. krater Chubb na Labradorze, o średnicy 3,4 km i głęb. 500 m. Na podstawie składu chemicznego i mineralnego meteoryty dzieli się na 3 główne grupy: metaliczne (syderyty), kamienne (aerolity) i mieszane (metaliczno-kamienne, syderolity). Niekiedy do meteorytów bywają zaliczane drobne, kuliste ciała szkliste (tektyty), nigdy jednak nie zauważono ich spadku i nie ma pewności, co do ich pozaziemskiego pochodzenia. W meteorytach występują te same pierwiastki chemiczne, które są znane na Ziemi, również skład izotopowy tych pierwiastków jest taki sam, co świadczy o wspólnym pochodzeniu materii Układu Słonecznego. Metodami geochronologii izotopowej określono wiek większości meteorytów na 4,7 mld lat, natomiast najstarsze znane skały na Ziemi mają wiek 3,8 mld lat, tak, więc meteoryty jako najstarsze dostępne badaniom ciała naturalne pozwalają na poznawanie wczesnej historii Układu Słonecznego.

MEZOSFERA

warstwa atmosfery ziemskiej znajdująca się nad stratosferą na wysokości od 45-50 km do 80-85 km, w której temperatura powietrza maleje wraz ze wzrostem wysokości (od ok. 0° do ok. -70°C).

MIR

rosyjska stacja kosmiczna przeznaczona do prowadzenia badań naukowych i eksperymentów technicznych. Wprowadzona w 20 II 1986 r. na orbitę okołoziemską za pomocą rakiety Proton. Stacja Mir była wyposażona w 2 silniki umożliwiające dokonywanie samodzielnych manewrów w przestrzeni kosmicznej (np. zmiany orbity). Ponadto miała rozbudowany system węzłów cumowniczych, który umożliwiał przyłączenie do niej do 6 różnych obiektów, np. statków załogowych, bezzałogowych statków transportowych, laboratoriów specjalistycznych (np. laboratoriów astrofizycznych Kwant), i tym samym tworzenie złożonego kompleksu orbitalnego. Umożliwiała ona jednoczesną pracę załodze liczącej 5-6 astronautów. Ostatecznie stacja kosmiczna MIR zakończyła swoją pracę 23.03.2001 r., ok. godz. 6:30 naszego czasu. Została ona zatopiona w Pacyfiku.

Mini Słownik - Układ Słoneczny

Mini Słownik :

M :

MAGELLAN

MARINER

MARS PATHFINDER

MECHANIKA NIEBA

METEOR

METEORYTY

MEZOSFERA

MIR

Pozycjonowanie stron

Układ Słoneczny :

Słońce :

Planety :

Ciała Niebieskie i Obiekty :

Menu :

Stats :