Układ Słoneczny - Mini Słownik - Informacje na temat wszystkich ciał niebieskich

Mini Słownik :

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

V :

VIKING

seria 2 amerykańskich próbników kosmicznych przeznaczonych do badań Marsa. Viking 1 (wystartował w VIII 1975 r.) osiągnął w VI 1976 r. silnie eliptyczną orbitę wokół Marsa, a jego lądownik miękko osiadł w VII 1976 r. na powierzchni planety. Viking 2 (wystartował w IX 1975 r.) wszedł w VIII 1976 r. na orbitę około marsjańską, a jego człon lądujący dotarł w IX 1976 r. na powierzchnię Marsa. Statki Vikingów przekazały kilka tys. zdjęć Marsa i jego satelitów, dokonały pomiarów kartograficznych oraz przekazały informacje o rzeźbie powierzchni planety, umożliwiły sporządzenie mapy termicznej oraz mapy zawartości pary wodnej, przebadały skład chemiczny i warunki fizyczne w atmosferze Marsa, badały skład chemiczny i właściwości mechaniczne gruntu marsjańskiego. Zrealizowały pomiary meteorologiczne oraz obserwacje czap polarnych na Marsie. Wykonały serię eksperymentów dotyczących sprawdzenia możliwości przebiegu fotosyntezy, występowania metabolizmu oraz wyzwalania gazów, będących próbą weryfikacji hipotezy występowania życia organicznego na Marsie, nie doprowadziły one do wykrycia oznak życia na tej planecie. Viking 2 przeprowadził ponadto pomiary sejsmograficzne. VOYAGER seria 2 amerykańskich próbników kosmicznych przeznaczonych do badania odległych planet Układu Słonecznego: Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna. Voyager 1 wystartował IX 1977 r., a Voyager 2 - VIII 1977. Voyager 1 zbliżył się w III 1979 r. do Jowisza na odległość ok. 280 tys. km od szczytów powłoki chmur otaczających planetę, a następnie - w XI 1980 r. do Saturna na odległość ok. 120 tys. km ponad powłokę chmur; Voyager 2 - zbliżył się w VII 1979 r. do Jowisza na odległość ok. 648 tys. km ponad powłokę chmur, a w VIII 1981 r. minął Saturna w odległości ok. 101 tys. km od szczytów jego chmur. Próbniki Voyagera przekazały szczegółowe obrazy Jowisza i Saturna oraz ich satelitów, odkryły nowe księżyce, przeprowadziły obserwacje struktury pierścieni około planetarnych (odkrywając nowe), wykonały pomiary pól magnetycznych Jowisza i Saturna oraz wykazały, że planety te (a zwłaszcza. Jowisz) mają bardzo rozciągłe magnetosfery, zbadały skład i dynamikę atmosfer obydwu planet, przeprowadziły badania galileuszowych (tj. odkrytych jeszcze przez Galileusza) satelitów Jowisza oraz księżyca Saturna - Tytana. Odkryły czynne wulkany na księżycu Jowisza Io (był to pierwszy stwierdzony przypadek aktywności wulkanów poza Ziemią). Voyager 1 po minięciu Saturna kontynuował lot w przestrzeni międzyplanetarnej aż do opuszczenia Układu Słonecznego, w VI 1991 r. znajdował się w odległości ok. 46 AU od Słońca. Voyager 2 po minięciu Saturna został skierowany w kierunku Urana, w I 1986 r. minął planetę w odległości ok. 81,5 tys. km ponad powierzchnią obłoków, przeprowadzając badania składu i dynamiki atmosfery planety. Zbadał konfigurację pola magnetycznego Urana, odkrył 10 nowych jego księżyców, przekazał obrazy znanych i odkrył nowe pierścienie wokół planety. Po minięciu Urana kontynuował lot ku Neptunowi. W IX 1989 r. zbliżył się do Neptuna na odległość ok. 4800 km od zewnętrznej warstwy chmur, przekazał obrazy planety, przeprowadził badania składu atmosfery oraz księżyca Neptuna - Trytona, odkrył 6 nowych księżyców tej planety, uściślił dane o otaczających ją pierścieniach. Po minięciu Neptuna Voyager 2 opuścił Układ Słoneczny, kontynuując lot w ośrodku międzygwiazdowym, w VI 1991 r. znajdował się w odległości ok. 35 AU od Słońca.

Mini Słownik - Układ Słoneczny

Mini Słownik :

V :

VIKING

Pozycjonowanie stron

Układ Słoneczny :

Słońce :

Planety :

Ciała Niebieskie i Obiekty :

Menu :

Stats :